Linkin Park – One More Light

Linkin Park - One More Light Na het overlijden van Chris Cornell besloot Linkin Park op de Jimmy Kimmel show het nummer ‘One More Light’ ten gehore te brengen en op te dragen aan het overleden grunge-icoon. Deze live-uitvoering was zo overtuigend dat het mij over de streep trok om de nieuwe plaat van Linkin Park toch een kans te geven. Eerder hoorde ik  ‘Heavy’ met een feature van Kiiara  op de radio en dat popnummer haalde het bloed onder mijn nagels vandaan, waardoor ik dacht er verstandig aan te doen om One More Light links te laten liggen. Hopelijk eindigt deze recensie niet in een bloedbad voor de voormalige nu-metalact.

Uit een interview van Linkin Park in het Britse Kerrang! werd duidelijk dat de cover van One More Light symbool staat voor het gevoel dat de bandleden hebben wanneer zij met hun gezin samenzijn. Op de albumhoes staan enkele kinderen afgebeeld die in de zee spelen terwijl de zon onder de horizon verdwijnt. Na het zien van deze hoes verwachtte ik een lichtvoetig album, maar in de realiteit is de muziek alleen erg licht. De teksten zijn zwaarder zoals je kan opmaken uit de titels  ‘Nobody Can Save Me’, ‘Heavy’ en ‘Sharp Edges’.

‘Talking To Myself’ is het eerste nummer op de plaat dat nog enigszins de aandacht vast weet te houden dankzij het aanstekelijke refrein en het uitblijven van geluidseffecten die thuishoren op Justin Biebers’ Purpose uit 2015. Het daaropvolgende nummer, Battle Symphony, is een echte earwurm maar klinkt door de muzikale aankleding al erg gedateerd. De synthesizer-intro van ‘ Invisible’ klinkt veelbelovend, maar na 15 seconden worden we weer opgezadeld met een middelmatig doch radiovriendelijk poprocknummer.  In de bridge laat Linkin Park de volgende woorden vallen: “This is not black and white / There are no clear solutions / I’m just trying to get it right.” Jammer dat deze woorden geen betrekking hebben op de luisteraar die veel moeite moet doen om dit album niet af te zetten.

Maar niet alleen de luisterende fans hebben het zwaar, het nieuwe album maakt ook het een en ander los bij Chester Bennington die er duidelijk moeite mee heeft dat fans van het eerste uur zijn band uitmaken voor sell-out:  “You’re a fucking pussy”. Pussies of niet,  het 10 jaar oude Minutes To Midnight werd ook niet door iedereen even positief ontvangen, maar ondanks de koerswijziging wist Linkin Park toen wel een solide plaat af te leveren met een volwassen sound. Dit kan ik niet zeggen over de nieuwse langspeler. Maar we hebben het dieptepunt nog niet bereikt. “Why is everything so heavy?,” verzucht Bennington in ‘Heavy’ maar in ‘Halfway Right’ doet Linkin Park hier nog een schepje bovenop met de clichématige ‘na na’s’. De ballad  ‘One More Light’ kan de gelijknamige plaat niet redden. Schijnbaar wist Linkin Park zelf ook wel dat dit het beste was dat ze de luisteraar te bieden hadden.

Ik kan concluderen dat ik mij teveel heb laten verleiden door de live-uitvoering van het nummer ‘One More Light’ en de banden tussen Linkin Park en Chris Cornell. (Bennington is de peetvader van een van de kinderen van Cornell.) Het zal mijn niks verbazen als de volgende plaat weer een stuk harder zal zijn en alleen de ballad ‘One More Light‘ dan nog de setlist zal halen. We zullen zien. “In the end it doesn’t even matter.”

4/7

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *