Linkin Park – One More Light

Linkin Park - One More Light Na het overlijden van Chris Cornell besloot Linkin Park op de Jimmy Kimmel show het nummer ‘One More Light’ ten gehore te brengen en op te dragen aan het overleden grunge-icoon. Deze live-uitvoering was zo overtuigend dat het mij over de streep trok om de nieuwe plaat van Linkin Park toch een kans te geven. Eerder hoorde ik  ‘Heavy’ met een feature van Kiiara  op de radio en dat popnummer haalde het bloed onder mijn nagels vandaan, waardoor ik dacht er verstandig aan te doen om One More Light links te laten liggen. Hopelijk eindigt deze recensie niet in een bloedbad voor de voormalige nu-metalact.

Uit een interview van Linkin Park in het Britse Kerrang! werd duidelijk dat de cover van One More Light symbool staat voor het gevoel dat de bandleden hebben wanneer zij met hun gezin samenzijn. Op de albumhoes staan enkele kinderen afgebeeld die in de zee spelen terwijl de zon onder de horizon verdwijnt. Na het zien van deze hoes verwachtte ik een lichtvoetig album, maar in de realiteit is de muziek alleen erg licht. De teksten zijn zwaarder zoals je kan opmaken uit de titels  ‘Nobody Can Save Me’, ‘Heavy’ en ‘Sharp Edges’.

‘Talking To Myself’ is het eerste nummer op de plaat dat nog enigszins de aandacht vast weet te houden dankzij het aanstekelijke refrein en het uitblijven van geluidseffecten die thuishoren op Justin Biebers’ Purpose uit 2015. Het daaropvolgende nummer, Battle Symphony, is een echte earwurm maar klinkt door de muzikale aankleding al erg gedateerd. De synthesizer-intro van ‘ Invisible’ klinkt veelbelovend, maar na 15 seconden worden we weer opgezadeld met een middelmatig doch radiovriendelijk poprocknummer.  In de bridge laat Linkin Park de volgende woorden vallen: “This is not black and white / There are no clear solutions / I’m just trying to get it right.” Jammer dat deze woorden geen betrekking hebben op de luisteraar die veel moeite moet doen om dit album niet af te zetten.

Maar niet alleen de luisterende fans hebben het zwaar, het nieuwe album maakt ook het een en ander los bij Chester Bennington die er duidelijk moeite mee heeft dat fans van het eerste uur zijn band uitmaken voor sell-out:  “You’re a fucking pussy”. Pussies of niet,  het 10 jaar oude Minutes To Midnight werd ook niet door iedereen even positief ontvangen, maar ondanks de koerswijziging wist Linkin Park toen wel een solide plaat af te leveren met een volwassen sound. Dit kan ik niet zeggen over de nieuwse langspeler. Maar we hebben het dieptepunt nog niet bereikt. “Why is everything so heavy?,” verzucht Bennington in ‘Heavy’ maar in ‘Halfway Right’ doet Linkin Park hier nog een schepje bovenop met de clichématige ‘na na’s’. De ballad  ‘One More Light’ kan de gelijknamige plaat niet redden. Schijnbaar wist Linkin Park zelf ook wel dat dit het beste was dat ze de luisteraar te bieden hadden.

Ik kan concluderen dat ik mij teveel heb laten verleiden door de live-uitvoering van het nummer ‘One More Light’ en de banden tussen Linkin Park en Chris Cornell. (Bennington is de peetvader van een van de kinderen van Cornell.) Het zal mijn niks verbazen als de volgende plaat weer een stuk harder zal zijn en alleen de ballad ‘One More Light‘ dan nog de setlist zal halen. We zullen zien. “In the end it doesn’t even matter.”

4/7

 

 

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Paramore – After Laughter

Paramore - After LaughterDe Amerikaanse poppunkband Paramore heeft al heel wat bezettingswisselingen doorstaan. Na de verschijning van het selftitled album waren de bandleden zo zeker van hun samenstelling dat ze met een nieuw officieel logo op de proppen kwamen. Het logo bestaande uit 3 strepen, stond symbool voor de band als hechte eenheid. De bandleden lieten dit beeldmerk zelfs tatoeëren op hun eigen lichaam.

Er zijn mensen die geloven dat het laten zetten van een naamtattoo, om een relatie te vereeuwigen, juist onheil met zich meebrengt. Deze profeten zouden het wel eens bij het juiste eind kunnen hebben, aangezien basgitarist Jeremy Davis opstapte en een rechtszaak aanspande in verband met het mislopen van royalties. Gelukkig is voor Hayley Williams en Taylor York de rechtszaak nu verleden tijd  (wat een timing) en is oud-drummer Zac Farro weer teruggekeerd naar het oude nest. Paramore is dus weer een trio.

Op de cover van het nieuwe album After Laughter prijkt daarom het nieuwe logo in aangepaste vorm. Anders dan de kleurrijke albumcover doet vermoeden, is het nieuwe album tekstueel gezien de meest deprimerende Paramore-plaat ooit.  Daarnaast is After Laughter een compleet ander album geworden dan wat je van Paramore gewend bent. Op Paramore werd al geflirt met elektronica en een poppier geluid en die lijn heeft de band verder doorgezet.  Paramore maakt niet langer poppunk maar kiest overtuigend voor een synth-rockbenadering met een jaren 80 sausje.

De maaltijd die we krijgen opgediend is prima te verorberen zoals de catchy singles met een funky gitaarlijn ‘Hard Times’ en ‘Told You So’ al hebben bewezen. Op ‘Rose-Colored Boy’ hebben de dame en heren van Paramore een kijkje in de keuken genomen bij Blondie. De lyrics van ‘Fake Happy’  geven een prima schets van de artificiële wereld waarin wij leven en waar geen ruimte is voor onzekerheden en negatieve emoties: “I love making you believe/ What you get is what you see / But I’m so fake happy / I feel so fake happy / And I bet everybody here / Is just as insincere.”

After Laughter is Paramores’ meest persoonlijke plaat en uit de teksten valt makkelijk op te maken welk nummer over wie gaat. Nog nooit was Williams zo open over haar liefdesleven. Zo gaat ‘Pool’ over haar relatie met Chad Gilbert van New Found Glory.  ‘Tell me How’ beschrijft Williams’ gevoelens ten opzichte van Jeremy Davis en ‘Grudges’ verschaft ons inzicht in de herstelde vriendschap tussen Williams en Zac Farro: “Strange how we found ourselves exactly where we left off /I know you’re shaking my hand like it is the first time.”

Een puntje van kritiek betreft het aantal ballads op After Laughter. Dit zijn er maar liefst drie: ‘Forgiveness’, ‘26’ en de afsluiter ‘Tell me How’. Voor een band als Paramore vind ik twee ballad-achtige nummers echt meer dan genoeg. Maar liefhebbers van de ‘oude Paramore’ komen er al helemaal bekaaid van af. Alleen ‘Idle Worship’ heeft iets weg van de oude sound.  Ondanks de zwaarmoedige materie hebben Hayley Williams en co. met After Laughter bewezen nog springlevend te zijn.

5/7

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Incubus – 8

Incubus - 8Sommige bands kunnen het in de ogen van hun fans nooit goed doen. In 2011 bracht de Amerikaanse rockband Incubus het langverwachte If Not Now, When? uit dat door de pers en het publiek als een lauw festivalbiertje werd ontvangen. Incubus zou een eentonige langspeler hebben gebrouwen die bestond uit een aaneenschakeling van rustig voortkabbelende radiovriendelijke nummers. Van opzwepende rocknummers zou geen sprake meer zijn.

Met de komst van Trust Fall (Side A) leek Incubus in 2015 het vuur in zichzelf weer te hebben aangestoken tot grote vreugde van de fans die vurig verlangde naar het stevigere geluid. Na deze EP had de band enthousiast aangekondigd om snel een tweede deel  (Side B) van het tweeluik  uit te brengen. De opvolger werd echter een volwaardig album en kreeg de weinig geïnspireerde titel 8 mee. Dit beloofde niet veel goeds. (Ja, ik behoor tot de groep mensen die een albumnaam wel serieus neemt.)

Het gevreesde 8 klinkt grotendeels als een rijpe veertiger die uit nostalgische overwegingen probeert om uit hetzelfde muzikale vat te tappen als zijn jongere ik. Maar de plaat mist het enthousiasme en de onbevangenheid van weleer. 8 geeft bovenal de identiteitscrisis van Incubus weer. “Kiezen we voor een punchier geluid à la Light Grenades of zetten we de stijl voor van de voorgaande plaat If Not Now, When? door?

Vooral op ‘No Fun’ en ‘Throw Out The Map’ heeft Incubus tevergeefs geprobeerd om terug te grijpen naar het veel oudere werk. Maar de vocalen van Brandon Boyd klinken hier monotoner dan ooit, waardoor ik persoonlijk niet kan spreken van een geslaagde going-back-to-my roots exercitie. Het rifje van ‘Love In A Time Of Surveillance’ ligt best lekker in het gehoor, maar het nummer is op zichzelf  geen uitschieter. ‘Undefeated’ en ‘Familiar Faces’ hadden ook op de vorige plaat kunnen staan en zullen het misschien wel aardig doen op de hedendaagse radio. ‘When I Became A Man,’ een grappig bedoelde intermezzo, hadden ze weg kunnen laten. Dit nummer is gewoon té random en geeft de hele plaat vooral een bij elkaar gesprokkeld tintje. Ook met ‘Make No Sound In The Digital Forest’ kan ik niet zoveel. Is dit het resultaat van een jamsessie of moet ik dit instrumentale nummer vergelijken met een oudje zoals ‘Aqueous Transmission’ van Morning View?

Op muzikaal vlak ben ik dus enigszins teleurgesteld na het veelbelovende Trust Fall (Side A). Tekstueel lijkt Boyd ook niet in opperbeste vorm op 8. De cd staat vol herhalingen zoals te horen is op ‘Loneliest’ en bevat weinig rake zinnen. De zin: “But Love is like a blind archer /Tryin’ to shoot an apple off my head,” is een van de uitzonderingen.  Ik zet de klassiekers A Crow Left of the Murder… of Morning View maar weer op. En If Not Now, When? blijkt lang niet zo slecht te zijn.  

4,5/7

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren